De buren

Voor we het wisten hadden we toch een afspraak met kerst. Nota bene onze eerste kerst ooit met z’n tweeën . Ze nodigden ons zonder twijfel uit voor de lunch samen met hun gezin. Even lunchen kan wel, dachten we nog, en daarna weer samen.

…

Het was flink zoeken tussen alle Ortovox, La Sportiva en werkkleding om iets nets aan kleding te vinden en na drie rondjes door ons appartement was de conclusie dat we echt niks hadden om mee te nemen. Nouja, dat was dan maar zo.

De honden waren al aan het dollen met elkaar toen wij aankwamen en daarna werd het een urenlang warm en bijzonder moment in dit liefdevolle gezin waar we zomaar in op werden genomen. Mamma kookte, pappa sneed het vlees, Tomo werd door iedereen verwend alsof het hun eigen hond was. De prachtig gedekte tafel met per persoon een stapel borden van groot naar klein suggereerde het aantal gangen. Dit wordt geen lunch met tosti’s !

En zo werd de lunch urenlang tafelen, vertelden de kinderen – van ongeveer onze leeftijd – bij elk gerecht met veel enthousiasme de ingrediënten en de betekenis voor de Italianen. Prachtig prachtig. Na alle verrukkelijke gangen en volop keuze uit de dolce kwamen de kadootjes. Ook voor ons! Nouja …

We smulden van top tot teen. Van het eten, de cultuur, de mooie taal die we steeds beter verstaan en spreken, hun mooie berghuis en bovenal deze mooie mensen, de humor en warmte van dit gezin waar we urenlang toeschouwer en onderdeel van mochten zijn.

Tijdens de gesprekken bleek dat ze heel graag ooit willen sneeuwwandelen. Allard en ik keken elkaar aan en zeiden tegelijk tegen elkaar ‘ja ik dacht het ook al’. We hebben alle gear hier liggen voor de reizen, het sneeuwt non-stop en nu gaan we aankomend weekend vanuit de casa een wandeling met ze maken in onze vallei op sneeuwschoenen .

Vanuit onze eigen casa ploften we op een stoel voor het raam met het uitzicht op deze nieuwe buren. Wat een beleving en verwennerij met kerst. Heel erg samen in het Italiaanse.