En dan komen de ouders van Jantiene naar Thouraz! ☺️

Allard en ik hebben altijd tegen elkaar gezegd dat als onze ouders (80+) Thouraz willen zien, dan gaan we alles in het werk zetten om dat voor elkaar te krijgen. We halen ze op, vliegen mee, treinen mee, reizen mee. Wat ons betreft: alles is mogelijk!

Met grote interesse, bewondering en zorg volgen ze ons project Casa di Montagna Thouraz in Italië. Maar als ik ze videobellend Thouraz laat zien, gaat het net zoveel over de vorderingen van de bouw als hoe de knopjes in whatsapp werken, de verbinding plots wordt verbroken, ze niks horen, niks zien of zichzelf eens zien en mij niet meer! Het is natuurlijk een halsstarrige poging van mij om ze onze plek te laten zien en ervaren.

Hoe dan?

Mijn ouders willen ook, maar het knarsen en kraken van de lijven neemt toe met de jaren. En dat zorgt voor veranderingen van plannen. Het eerste besluit is al dat ze de hele onderneming niet meer met hun oh zo vertrouwde auto+caravan gaan ondernemen. Dus zo kochten ze op Marktplaats een opblaastent, die werd op het grasveld voor de deur in Friesland getest. De jaren lopen door en uiteindelijk wordt het idee van de autorit met de mooie opblaastent ook opgeheven. En de mooie tent wordt weer verkocht.

De kans dat ze Thouraz in ‘levende lijve’ gaan zien acht ik inmiddels klein. En zij ook. Mijn vader zegt ook meerdere keren dat hij dat niet meer mee gaat maken. Hoewel ik zelf nog talloze mogelijkheden zie, hoor ik hen zeggen ‘we weten niet hoe we er moeten komen’. De auto en caravan is altijd hun vertrouwde vervoer geweest en de trein en het vliegtuig is iets voor anderen.

Zoiets lijkt het.

Ik wil ze in een gesprek nog één keer vragen om te komen. Omdat ik voel dat het zo belangrijk voor me is dat ze de plek en ons daar zien en voelen. De plek waar Allard en ik inmiddels al 6 jaar zoveel passie, liefde, tijd en energie in hebben gestoken om er een bergparadijsje van te maken dat we willen delen met anderen. Er zijn is niet over te brengen met foto’s en filmpjes, hoe enorm ik mijn best daar ook voor doe.

Thouraz is een levensproject van Allard & mij. Van ons samen. Een bergdroom dat veel levensenergie geeft, maar ook heeft gevraagd. Voor nodig is ook. Mijn ouders hebben mij het leven en levensenergie in oorsprong gegeven. Ik heb daar mijn eigen slinger aangegeven. In mijn leven en samen met Allard op deze bijzondere plek in de Italiaanse bergen. Dat zij daar kunnen zijn, onze plek zien, voelen en aanraken … dat zou voor mij de circel rond maken. Maar hoe maak ik ze dat duidelijk? En hoe krijgen we ze in Thouraz op een manier die ook oke voor hun is?

En dan krijg ik zomaar ineens een appje van mijn moeder. Vorige week.

‘We overwegen een keer bij jullie te komen in Thouraz. We zouden dan met de trein gaan naar Martigny. In welke maand zou dat het beste kunnen wat jullie betreft?’

Wauw!! Mijn hart maakt een sprongetje. Lees ik dit nou echt???

Met ons gekke reis en gehutsefluts leven wordt het antwoord: Volgende week of pas in mei.

Ik bel mijn moeder die luchtig zegt ‘Ja, we zijn vorige week 2x naar Ermelo gegaan met de trein en dat ging goed, dus dachten we dat dit ook wel kan’.

Mijn ouders van 79 en 80 die van Heerenveen naar Martigny gaan met de trein. Voor het eerst in hun leven. En dit als mogelijk zien. Ik probeer het even in te laten dalen.

Nu zie ik ineens 100 problemen (en oplossingen daarvoor), maar ik zeg natuurlijk niks, want amai ze gaan komen!!! Ik moet vooral lachen dat treinen naar Ermelo gelijk wordt getrokken met treinen naar Zwitserland.

O-kayyy ….

Mijn moeder heeft diverse treintijden heen & terug al uitgezocht, uitgeprint en liggen met de handgeschreven routebeschrijvingen van perron naar perron voor haar op tafel. Dit schijn je in Google Maps ‘heel eenvoudig’ te kunnen vinden. Ik wist het niet .

Ze hebben geboekt!

Allard en ik verhuizen naar een ander appartement, zodat mijn ouders in een ruim appartement gelijkvloers kunnen verblijven. We moeten nog opschieten ook, want over een paar dagen komen ze al! Gelukkig is er een geweldig gezin dat ons helpt en voor ik het weet zijn we verhuisd. Heeeeel fijn!

Met slechts een enkel appje op de reisdag (omdat ik ernaar vroeg) hoppen ze van trein naar trein en werkelijk waar: 19:04 uur uur stappen mijn ouders fris en fruiter uit in Martigny. Prachtig!

Met hun blingbling nieuwe koffertjes die ze maandag gelijk bij de ANWB hadden gekocht. MIjn moeder sjeest vlot over het perron met haar kleine koffertje. Mijn vader loopt er met een 100 liter koffer – want er moest uiteraard toch nog wat gereedschap mee – in zijn ene hand en zijn wandelstok in de andere, er rustig achteraan.

Ik vraag of ze ergens aan toe zijn, misschien wat te eten? MIjn vader ‘ik heb wel zin in een kroketje’ . Ehh pap, we zijn in Zwitserland, ik weet niet of ze een kroketje hebben. Mijn moeder en ik gaan giebelend de COOP in en vinden zelfs een broodje dat aardig in de buurt komt van een kroketje! Hun vakantie is begonnen.

Ik rijd ze in slingerend de berg op naar Italië. Omgekeerde wereld! Zoveel jaren reden mijn ouders mijn broertje en mij door de bergen. Vele bergvakanties in Zwitserland, Italie en Frankrijk. En nu bracht ik mijn ouders naar een bergbestemming. ‘Ohh, wat rijd je goed!!” Herhaalden ze vaak. Supersweet.

Paar keer eruit voor een wandelingetje om de benen te strekken en weer door. Steeds dichter naar onze plek in de bergen. Ze zitten verrassend goed in hun energie na zo’n lange reis uit Friesland. Ik ben ontroerd en ape trots. Wat een stoere pappa en mamma. ‘Hoe ouder hoe gekker’ zei mijn vader al.

En dan komen we aan in Thouraz bij onze casa. Allard heeft rondom alle buitenlampjes aangedaan wat er prachtig uitziet en Tomo weet van gekkigheid niet meer of hij moet springen, rondjes draaien of meehollen met de auto. Hij doet het maar allemaal tegelijk .

Het is inmiddels donker in Thouraz. We stappen uit de auto. De eerste ohhs en ahhhh’s en dan … staat er een grote koe op het terras! Vlakbij hun appartement. What??? We komen niet meer bij.

Het avontuur is begonnen!

Hun buren uit Friesland vragen of ze eerst nog moeten melken voordat ze gaan slapen haha.

De volgende ochtend kwam er niks terecht van de stilte die ik ze had beloofd. De sloop van een betonnen trap zat naast hun appartement. Mijn moeder zat met oordopjes in een boekje te lezen . De andere dagen was er gelukkig wel de beloofde rust en was de bouw natuurlijk ook prachtig om te volgen voor mijn vader die het heerlijk vindt om te klussen.

Het huis vinden ze prachtig, ze kijken hun ogen uit. Mijn vader wijst alles met zijn wandelstok in het voorbijgaan aan en benoemd de technische details.

Mijn moeder vindt alles prachtig en kijkt naar hele andere dingen. En ze vindt het geweldig dat ze veel leert deze dagen zoals de Quooker, inductiekookplaat en hoe je een locatiepin stuurt in whatsapp.

Ik zit 3 maanden in Thouraz met strak blauwe luchten en zonneschijn en precies deze dagen is het vooral bewolkt. Ik baal er natuurlijk van, want ik geniet zelf enorm van de uitzichten en wil die ook met ze delen. De eerste dag zien ze de bergen zelfs helemaal niet! Het maakt ze allemaal niet uit, ik maak ze wegwijs en laat alles zien. Met mijn moeder kan ik zelfs een wandelingetje maken de vallei in.

Mijn vader heeft een mastertaak gekregen voor deze dagen: viltjes onder alle stoelen plakken in de appartementen. Dan weet ik: dan gebeurt het goed en grondig. Heel fijn, goed voor onze houten vloeren! ’s Avonds zie ik hem met hoofdlamp voor zijn appartement er nog bezig. Net als vroeger in de garage. Altijd bezig. De volgende dag komt hij uit een appartementje en roept ‘wil jij de kussentjes weer goed doen op de bank, want dat kan je oude vader niet. En als mensen komen zijn de reviews heel belangrijk voor jullie.’ Superlief zoals hij meedenkt.

Ze wilden zien hoe wij leven en dat is goed gelukt. En dat het een totaal andere beleving is om zelf in Thouraz te zijn ipv de plaatjes bekijken, zeiden ze al binnen een kwartier. Dat het nu echt begint te leven.

Elk dagdeel liep alles anders. Zoals ons leven daar is. We namen ze erin mee. Momenten van stress kon ik nu live met ze delen, de opluchting ook, momenten van plezier, gekkigheid en avontuur, het samenwerken met de lieve hardwerkende klussers Saskia, Arnoud en Thomar. Het werk voor de wandelreizen en het leven met elkaar op de berg.

Op vrijdag hadden Allard en ik een afspraak in Aosta. Ik had al wel in de gaten dat ze zich prima redden in een ander land. Mijn moeder praat gewoon Duits of Nederlands zoals vroeger in onze vakanties. En dat werkt ook in Italië merkte ik . Dus we zetten ze af bij het oude centrum en met de opdracht ‘alleen maar rechtdoor en lekker genieten.’ Ze maken er samen een mooie ochtend van. Aan het einde van de lange straat treffen we elkaar een paar uur later weer, met dank aan de net geleerde locatiepin en we drinken cappuccino op een terrasje.

Ze waren ruim 10 jaar niet in de oh zo vertrouwde bergen geweest en hadden gedacht ze nooit meer te zien. Wat een beleving! Wat heerlijk dat ze er zijn!! Vakantie!

Op zaterdag komt ‘de koe’. Allard had een koe van de berg gekozen voor mooi biovlees. Deze was inmiddels geslacht en in porties verdeeld. Wat een verhaal en allerlei nieuwe acties te doen en uit te zoeken. Zo hadden we net op tijd een giga vriezer kunnen kopen en in Thouraz gekregen, maar deze moest nog een plek krijgen. ’s Avonds waren we moe, maar hebben we toch nog even doorgezet. Mijn vader wilde helpen natuurlijk en liep met een stok in zijn ene hand en een grote sterke hand duwend tegen de giga vriezer de berg op. Allard trekken, ik duwen, opletten dat ie niet omvalt. Echt weer van die gekke Thouraz-klusjes met allemaal een hoofdlampje op. Joepie!! Hij staat op z’n plek, allemaal content! Aansluiten en het werkt!

Maar goed dat we dat die avond gedaan hadden, want de boer belde ons uit ons bed en stond al vroeg voor de deur! Ook weer een prachtig moment met allerlei lokale nieuwtjes en weetjes waar mijn ouders bij waren. En het vlees kon gelijk de vriezer in. Die vriezer wordt vast de hotspot voor Tomo .

De zon ging gelukkig steeds meer schijnen en zo konden ze hun vrienden en vriendinnen in Nederland jaloersmakende plaatjes sturen. In Nederland werd er enorm meegeleefd met het grote avontuur ‘bij hun dochter in Italië’.

Het was heerlijk om ze een paar dagen om me heen te hebben. Koffietje bij te doen, zij bij ons eten of wij pannenkoeken bij hun. Ze voelden zich gelijk thuis en mijn vader sliep zo goed dat hij na 1 nacht al niet meer weg wilde! Het was ook heerlijk dat ze Allard veel beter leerden kennen naast de paar bezoekjes in Nederland en dat mijn vader en hij allebei net zo eigenwijs zijn .

Ze wilden ons heel graag helpen, dus ik had wat klusjes doorgegeven en als ik dan een rondje liep zag ik mijn vader voor het huis bezig en mijn moeder in huis de was vouwen of buiten de bloemen op haar gemakje verzorgen. Heerlijk om ze zo lekker in & om huis te zien bewegen en thuis te zien voelen. Heel vertrouwd, waar het een heel ongewone setting was. De laatste keer dat ik mijn ouders 3 dagen achter elkaar heb gezien was is zeker 30 jaar geleden.

Gisteren reden we nog een aantal uur samen in de auto. Mijn ouders op de achterbank en wij als ‘kinderen’ voorin. De plekken omgedraaid. Afspraken over schermtijd waren niet nodig . We blikten terug op vroeger en de afgelopen dagen, benoemden de paralellen en de verschillen.

Ze zijn 3 volle dagen bij ons geweest, maar verhalen voor 3 weken! Morgen komen hun vrienden op bezoek omdat ze alle verhalen willen horen. Geweldig!

Wat een rijke dagen waren dit met elkaar. De circel rond. Ik ga hier lang van nagenieten. Mijn moeder heeft nu ook de websites van de vliegtuigen en flixbus ontdekt vertelde ze vanmorgen.

Hoe ouder hoe gekker

Dank je wel lieve pappa en mamma. Ik vind jullie superstoer. Houvanjullie!